En uiteindelijk heb ook ik mijn weg weer gevonden naar het forum. Het leek me wel tijd voor een update.
We wonen nu alweer meer dan 6.5 jaar in Sydney, en voor mij voelt het echt als thuis. Ik ben al twee jaar Australisch staatsburger, we hebben een mooi appartement (zonder huisbaas), en ik voel me hier steeds meer gesettled. Na vijf jaar in een baan gezeten te hebben bij een organisatie die eigenlijk al snel problematisch bleek, zit in sinds begin vorig jaar op een veel fijnere plek. Een fijn team, met een fijne manager, werk dat vaak interessant is, en een goede werk-leven balans. Sydney heeft altijd fijn gevoeld, maar het belangrijkste voor het thuisvoelen is toch wel dat ik steeds meer mensen ken. Een grote groep van kennissen, met behoorlijk wat mensen ertussen die ik vrienden noem. Daarnaast heb ik lekker mijn ritme en routine gevonden met dingen zoals teamsporten, de sportschool, en de wekelijkse bridgeavond (waar ik een van de weinige niet gepensioneerden ben). Al met al ben ik erg tevreden met het leven hier.
Maar ja, helaas moest ik in de meeste zinnen in de vorige paragraaf 'ik' gebruiken in plaats van 'wij'. Ik ben hier erg blij, voel me hier compleet thuis en wil hier niet meer weg. Jagermeester heeft een mooie tijd gehad in Sydney, maar vind het tijd om terug naar Nederland te gaan. Ik zal niet te veel voor hem spreken, maar familie is een grote factor hierin. De afgelopen tijd is het heel duidelijk geworden dat we hele andere dingen willen. Hij wil terug, ik wil blijven.
Een niet onbekend probleem, wat ik al meerdere malen op het forum heb gezien, maar het was toch een schok toen we beseften hoe anders we hierover dachten. We houden veel van elkaar en willen de ander gelukkig zien. Voor zijn geluk is het nodig dat hij naar Nederland gaat, en voor mijn geluk is het nodig dat ik hier blijf. Daar zijn we van overtuigd. En we willen elkaars geluk niet tegenhouden. Dus uiteindelijk hebben we de moeilijke beslissing genomen om uit elkaar te gaan. Hij verhuisd in juni naar Nederland en ik blijf hier.
Het is een zware, emotionele periode geweest terwijl we dit uitvogelden, en ook na moesten denk over een hoop praktische zaken. Gelukkig hebben we alles goed kunnen bespreken, met respect en liefde. We hebben ook nergens ruzie over gehad gelukkig, dus hebben overal goede afspraken over kunnen maken. Inmiddels zijn de meeste zaken geregeld.
Het voelt raar om deze nieuwe fase van het leven in te gaan, maar zo gaat het leven soms.
) 